El Torcal

Vandaag zijn we naar El Torcal (een beetje ten zuiden van Antequerra) geweest. Een aanrader voor ieder die in de buurt van Andalucia komt.

Vorig jaar hebben we enkel de korte wandeling (45min.) kunnen doen omdat papa niet mee kon. Dit jaar gaan we voor de grote wandeling (2u). Twee uur wandelen lijkt niks, maar aangezien het over kleine rotsige paadjes is, ben je na twee uur (in de zengende hitte) wel bijna uitgeput.
Als je dus even wil kennis maken, neem dan de korte wandeling. Heb je klagerige kinderen, neem dan de korte. Is het snikheet, neem de korte.

Maar toch tegen beter weten in: de grote tocht.

De natuur is indrukwekkend. El Torcal is een kalkstenen gebied waar wind en water jarenlang hun werk hebben gedaan. De rotsformaties zijn indrukwekkend (je kan er zelfs vormen in herkennen) en ook de natuur is buitengewoon. Om de 30 soorten orchideeën te herkennen gaan we eens een specialist moeten meebrengen (Paul?). De distelbloemen zijn wel makkelijk te herkennen. Spijtiggenoeg waren de meeste dit jaar al verdord. Vorig jaar op de kleine toer waren er prachtige exemplaren bij: mooi paars en wel 1.5m hoog.

El Torcal blijft vreemd genoeg gespaard van de horde toeristen die je op zo'n mooie plek zou verwachten. Vermoedelijk is de inspanning van het wandelen te groot voor de modale toerist. Ik hoop dat het nog lang zo blijft.

De ware natuur van onze kinderen komt ook tot uiting op zo'n tocht: Michiel de rustige stapper die plots woedend kan worden op een rots omdat die hem pijn deed. Het grapje dat de naam 'rot's veel waarheid inhoud doet hem onmiddellijk weer lachen. Pieter, de leider die geen twee minuten zwijgt: kom langs hier, doe dit zo, "nog efkes, mannen". Elien die tegen haar zin mee de grote toer stapt, die af en toe klaagt, maar toch flink haar mannetje staat. Als beloning zie je ze hiernaast, moe maar voldaan. Maar: toch "deze weg doe ik nooit meer".

Als we de kinderen bij momenten stil krijgen, is de stilte indrukwekkend. Moesten de vliegen niet zoemen, je zou de zon horen schijnen. Af en toe een zacht briesje, een onverwacht welkom plekje schaduw: je ontdekt kleine dingen die de grote problemen weer wat beter in proportie brengen.

Totaal uitgeput bereiken we opnieuw het bezoekerscentrum.
We kopen wat fris drinken en zetten ons op de grond om even te bekomen van de uitputtende wandeling. Plots schrikt mama ons op met een gil: "er zit een beest in mijn decolleté!" Na een korte paniekaanval van "bloesjeschudden", keert de kalmte terug. Een beetje later zien we welk beest het was. Brrr... toch wel geen aantrekkelijk beest om in je bloes of t-shirt te hebben.

Na wat fris drinken is de moed terug op niveau om weer de auto in te kruipen om een Venta te zoeken. Hoewel vele zaken van de kaart niet voorradig waren, was het eten (te) overvloedig en lekker. Maar als de jamon Iberico, alle ensalada's en het aqua con gaz allemaal op zijn, dan is er toch iets mis met het aankoopbeleid. Volgende maal een andere zoeken.

Na het eten is het al 16u00. We besluiten om terug naar Tita's huisje te rijden om een frisse duik in het zwembad te nemen.

Het water was te warm om ons nog echt te kunnen afkoelen. Met de airco binnen lukt het iets beter.

Walter.