Heenreis - dag 2

Om 7u45 loopt de wekker af. Het doel is om te kunnen vertrekken tegen 9u00. Eerst een stevig ontbijt. Appelsiensap, croissants, chocoladebroodjes, cake, fruit, yoghurt. We zeggen er "u" tegen.

Tegen 9u15 zitten we alweer in de auto. Op het menu staan: 500km rijden onderbroken met een stop in Oñati (een oude Baskische universiteitsstad) en Frias (een ommuurd dorpje dat op een hoogte is gelegen).

Oñati is een schot in de roos. Een klein dorpje waar alle bezienswaardigheden op wandelafstand van elkaar te zien zijn.
Het universiteitsgebouw, de kerk, het pleintje: ze schitteren in de stralende zon. Zelfs de kinderen zijn licht enthousiast. Wie had dat durven hopen.

Bij het buitenrijden van het dorpje ga ik nog gauw even tanken. Is dit de oorzaak van onze latere problemen?

Op weg naar de snelweg wordt het parcours wat bochtiger. Elien klaagt even over misselijkheid. U hebt geluk: de details werden niet op foto vastgelegd.

Op weg naar Frias, rijden we langs een prachtig parcours naast de rivier Ebro en het bijbehorende stuwmeer. De stuwdam is een van Pieters favorieten.

Wat verder ligt Frias. Een prachtig ommuurd stadje dat op een heuvel ligt. Een schilderachtige brug kondigt het stadje even op voorhand aan. Hoewel Pieter aan het klagen en zagen was dat we altijd mama en papa's goesting deden en dat hij liever ineens doorreed naar het zuiden, kregen we de brompot toch zover te poseren voor een toch wel geslaagde foto.
Toegegeven: het was snikheet. Even later terug de auto in, airco op maximum en verder bollen maar. Een tweehondertal kilometer voor Madrid begon de miserie: bij het inhalen van een vrachtwagen op een helling ineens: "boenk", de motor valt stil. Ik staar ongelovig naar een kerstboom van lichtjes die op het dashboard knippert. Na 1 seconde verbijstering, snel tot op de pechtstrook gelaveerd.
Er blijft een lichtje branden: dat van de motorelektronica/injectie. Is er een zekering gesprongen? Heb ik met mijn knie tegen de sleutel geduwd? Heb ik deze ochtend vuile diesel getankt? Alles spookt door mijn hoofd.

Gelukkig start de wagen opnieuw. Na even onder motorkap te kijken en de temperatuur in het oog te houden, vertrekken we opnieuw. Het lijkt alsof er niets gebeurd is, maar de kinderen merken toch dat mama en papa niet zo op hun gemak zijn. Het motorelektronicalampje gaat niet uit.

Een vijftigtal kilometer verder opnieuw: "boenk", geen vermogen meer. Zelfde procedure: op de pechtstrook, opnieuw starten... en verder.

Met een bang hartje geraken we eindelijk op bestemming. Na een halfuurtje de wagen te laten afkoelen blijkt het lichtje ook gedoofd.

Een grote pint bij het avondeten spoelt alle zorgen door.

Walter.