Epiloog

We zijn nu enkele dagen thuis en alles gaat terug zijn gewone gangetje. De auto moet morgen binnen voor onderhoud: een nieuwe lucht- en dieselfilter, nieuwe olie: hij heeft het verdiend.

Ik vroeg daarnet even aan de kinderen wat ze vonden van de reis. De onderstaande lijstjes vatten hun (en onze) antwoorden samen:

Dit vond ik het leukste aan de reis:

• Michiel : aquapark in Torremolinos


• Pieter : het bezoek aan le Pont du Gard


• Elien : het luisteren naar de audioguides in Orange


• Mama : dat we al een deftige uitstap konden maken met de kinderen


• Papa : het bezoek aan de Pont du Gard

Dit vond ik het vervelendste aan de reis:

• Michiel : het autorijden


• Pieter : het autorijden


• Elien : op de rand van het zwembad vallen


• Mama : de kinderen die druk doen in de auto (als we er bijna zijn)


• Papa : de kibbelende kinderen

Dit zou ik willen veranderen aan onze reis:

• Michiel : langer in Spanje blijven + met het vliegtuig gaan


• Pieter : langer in Spanje blijven


• Elien : een vakantie zonder pech en pijntjes


• Mama : totaal niet moeten koken


• Papa : zonder gekibbel op reis

We hopen dat jullie de blog leuk vonden. Tot volgend jaar!

Lieve en Walter.

Terugreis - dag 4 - waar is die stal van ons?

's Ochtends hebben we wat langer geslapen. Er stond immers nog maar 570km op het menu. Het ontbijt was merkelijk beter dan de vorige dag (ditmaal wel niet buiten in de zon).

Het overleg bij het ontbijt bleek een unaniem antwoord op te leveren: de reizigers willen zo snel mogelijk naar huis. Vandaar: vandaag geen uitstapjes. De enige cultuur waren de films op de DVD-spelertjes in de auto: Harry Potter en de vuurbeker, de drie biggetjes en the incredibles...

Na de gebruikelijke ergernis over de GPS die ons verkeerd stuurt ('t zal wel aan mij liggen, maar die technologie is toch nog voor verbetering vatbaar), noorderburen met een sleurhut, kibbelende kinderen en 'is het nog ver', kwamen we moe maar voldaan thuis in een warm huis.

Ik ben blij dat onze auto de hele rit kranig heeft uitgereden: bijna 6000km!

Onze poes blies naar ons, 'als protest'. Na een uurtje lijkt ze ons terug te herkennen als gewone familieleden. Bedankt, Oma, voor de goede zorgen!

Slaapwel!

Walter.

Terugreis - dag 3 - Romeinse pracht

Dit was de topdag van onze terugreis. Vandaag stonden er maar 480km op het programma: voldoende tijd dus om onze kinderen te laten kennismaken met de pracht van de Frankrijk's Romeinse verleden.

We zijn de dag gestart met buiten te ontbijten (een uniek pluspunt van het Etap hotel) in het zonnetje. Daarna gauw op weg.

Mijn redenering: ik moet het zwaarste geschut bovenhalen om mijn kinderen de cultuurmicrobe te laten opdoen. Wat is er beter dan... le Pont du Gard?

De omgeving was wel grondig anders dan wanneer ik (20 jaar geleden?) de Pont du Gard met vake en moeke heb bezocht.

Met de nodige omkadering over het ingenieursschap van de Romeinen (papa kan het niet laten) en de nodige schattingen waarin de kinderen mee kunnen denken (bv. hoe hoog is de brug? Waarom zijn er uitsteeksels aan de brug?), had ik echt de indruk dat ze 'mee' waren. We zijn tot bovenop de heuveltop geklommen om de brug in al haar glorie ook van bovenuit te kunnen bekijken.

Daarna hebben we met onze blote voeten in de Gardon gestaan. Dit was een unieke combinatie van 'kijken, wandelen en spelen'. Een aanrader voor iedereen met kinderen. De parking kost maar 5EUR voor een hele dag (een sterk contrast met de 30EUR voor ons gezin in de arena van Nîmes).

Ik had hier echt het gevoel van 'God in Frankrijk'.

Ik zat toch nog een beetje in mijn maag met de ontgoocheling die de arena van Nîmes was geweest.
Het amphitheater in Orange is een klasse beter. Dus: op naar Orange. Het amphitheater is iets minder duur dan de arena maar met gratis audiogids (in het Nederlands!). De kinderen waren opnieuw meer dan geboeid. Ik had niet gedacht dat pas bij de 10de audiogids-stop de eerste tekens kwamen van 'het is genoeg geweest'. Een ijsje was de ultieme afloop van dit leuke bezoek. Alweer een aanrader!

Dan hebben we het gros van de afstand afgelegd tot in Beaune, waar het Hotel Dieu ligt, een van mijn onvergetelijke jeugdherinneringen. Ik was eerst verontwaardigd omdat ik dacht dat het mozaiek-dak langs de buitenkant vervangen was door een zwart dak. Ik dacht al aan toeristen-geldklopperij (achteraf bleek dat het dak dat ik voorhad al altijd zwart was geweest). Jeugdherinneringen vervagen...

Nu ja, toch een toegangsticket gekocht en de binnenkant gaan bekijken. Ik moet toegeven: prachtig. En dat vonden de kinderen ook. Als toemaatje hieronder een opname zonder flash van het doek van Rogier Vanderweyden dat er te bewonderen is.


Het laatste stukje naar Dijon werd goedgemaakt door de gedachte dat er terug een degelijke douche in de kamer op ons stond te wachten.

Een meer dan geslaagde dag. Toen ik 's avonds France 3 opzetten bleek er nog een rechtstreeks uitzending van de "Chorégies" te zijn vanuit Orange... met Georges Prêtre en Roberto Alagna. Prachtig! Dat de kindjes erin geslaagd zijn om samen de nacht door te brengen zonder ruzie lijkt een bagatel, maar we hebben er toch van genoten!

Walter.

Terugreis - dag 2 - vers Nîmes

Tegen 9u30 vertrokken we richting Nîmes (hiernaast zie je hoe knus 'ons zus' op de kamer van mama en papa geslapen heeft).
De reis was doorspekt met het gebruikelijke gekibbel in de auto. Met 3 kinderen Samenleven op 1.5m² is niet makkelijk. Af en toe verliezen we ook ons geduld wel eens.

Tegen 17u arriveren we in ons Hotelletje, ditmaal van het merk 'Etap'. De kwaliteit is merkelijk minder dan de voorgaande Ibis-kamers. Nu ja, we zijn rap terug uit de kamers gaan lopen om de stad te gaan bekijken.

We hebben de arena bezocht - een echte ontgoocheling: de arena is in gebruik voor popconcerten e.d., waardoor het middenplein geasfalteerd werd en de tribunes bezet met lelijke tijdelijke constructies: dit blijkt zijn geld echt niet waar te zijn.



Na ons avondmaal in een pizzeria (alweer...) vlakbij de arena, zijn we nog even gaan wandelen in de Jardin de la Fontaine. Mooi!

Walter.

Terugreis - dag 1 - op naar Valencia

We moesten toch eens gaan kijken waar die lekkere paella vandaan komt. Op naar Valencia dus.

Deze ochtend om 8u met een zwaar gevoel opgestaan (paella + bier + wijn + whiskey zijn de schuldigen) en na oprommelen, inpakken en de auto in te laden waren we klaar voor.... ontbijt!

Bacon and eggs... je zou haast twijfelen of we wel in Spanje op vakantie zijn. Nu ja, Andalucia begint toch meer op een Engels wingewest te gelijken....

Tegen 10u20 waren we eindelijk op weg. Rijden, rijden en nog eens rijden...
760 km voor de boeg... De kindjes hebben onderweg twee films gekeken, waardoor de tijd wat sneller vooruitging.

Tegen 17u15 zijn we aangekomen in Valencia, Alfafar. Snel ons hotel gevonden, en dan op zoek naar het wetenschapspark, waar heel wat moderne architectuur moet te zien zijn. De GPS besliste er anders over en bracht ons naar het strand... daar hebben we dan maar met onze voeten in het warme water gelopen en de vlieger op gelaten.










Bij het terug hotelwaarts rijden, had onze GPS kuren: hij resette zich (reproduceerbaar) op een vaste plek en koos bij reboot de vorige bestemming. Hierdoor hebben we 2x hetzelfde lusje doorlopen... Tom, tom, tom....

Een vakantie in Spanje zou niet af zijn zonder een bezoek aan de Burger King. Normaal traditioneel op de luchthaven van Malaga. Deze maal nabij ons hotel in Alfafar.
morgen weer een dag.

Walter.

Paella Valenciana

Gisteravond zijn Juan en Rosie (met hun zoon Juan, zijn vriendin Laetitia en 'abuela', la senora Rosa) hun jaarlijkse paella komen maken. Hoewel de kinderen niet dol zijn op paelle (en dus op voorhand fish-'n'-chips hadden gegeten) , was Pieter weer hulpkok.

Tegen 21u had Rosie gedaan met werken en konden we starten.

Hieronder het recept voor de originele paella uit Valencia:
- valenciaanse witte bonen laten weken (24h op voorhand)
- snijboontjes schoonmaken
- vlees in stukken snijden (konijn en kip)
- pan schoomaken
- pan waterpas op vuur zetten
- vuur aansteken
- olijfolie in de pan gieten, tot de helft van het oppervlak 'onder olie' staat
- zout toevoegen
- als de olijfolie heet is, het vlees (kip en konijn) erin doen en met het nodige 'omdraaien' aanbakken.
- als het vlees goed aangebakken is: snijbonen toevoegen
- tomatenpuree toevoegen
- pimiento-poeder toevoegen
- water toevoegen tot de pan vol staat
- water goed aan de kook brengen
- witte bonen toevoegen
- als water kookt, rijst en gele kleurstof toevoegen (rijst goed verspreiden)
- verder zout toevoegen (naar smaak)
- laten droogkoken

En dan: opdienen en smullen!

Tegen 23u30 konden we aan tafel. Dit zijn echte Spaanse tafeluren. Tot na middernacht smulden we van de paella (de ervaren rotten aten gewoon uit de pan), en dronken we lekkere 'Baron d'Urzande - Chrianza'.
De babbel bij het eten was even aangenaam als het eten zelf. Jezelf behelpen in brabbelspaans heeft toch zo zijn charme.
Daarna was er nog kaastaart en chocoladetaart (uit de echte Belgische bakker "d'Alicia" in San Pedro, waar Rosie werkt).










Tot slot hebben de mannen nog aan de single-malt whiskey gezeten (een traditie van Juan senior) en hebben de vrouwen de pan propergeschrobt (hoewel dit vrij rolbevestigend klinkt, is het toch ook een traditie).

Tegen 2u hebben we ons naar ons bed gesleept. 't duurde niet lang voor het gesnurk de stilte van de tuin overstemde.

Fore!

Vandaag zijn we met Uncle Jonathan mee naar de golfschool geweest om eens te proeven van het balletjesmeppen. Als het criterium is: de bal raken en zo hard als je kan wegmeppen, dan deden we het niet zo slecht. Mama en papa haalden zelfs soms de 150 meter (met de juiste club weliswaar). Hiernaast zie je hoe mama en Elien al wat oefenden in de tuin. Mama heeft toen zelfs Elien geraakt met een (plastick nep-) golfbal... Je kon de rode plek zo op haar borst zien. Dat vond Elien niet zo leuk.

Daarna is Pieter nog mee met Uncle Jonathan op de echte golfbaan geweest (om zijn zak te dragen). Hij vond het indrukwekkend, maar de zak was wel te zwaar om te dragen. Een trolley zou handiger zijn. Daarna hebben ze samen nog iets gedronken in de bar van de golfclub.

Om jullie al te laten watertanden: morgen komen Juan en Rosie samen met hun kinderen voor ons paella maken. Pieter kijkt er al naar uit om weer hulpkok te mogen zijn.

Walter.

Marisco

Het moest er eens van komen: 's avonds naar de haven en het fototoestel niet vergeten...

Eerst zijn we gaan eten bij Colloseo (in de Calle Real in Nueva Andalucía): een aanrader voor wie graag Italiaans eet. Lekker eten, niet te duur. Recent is de zaak ook een paar huizen opgeschoven, zodat uitvallende elektriciteit en plaatsgebrek voortaan niet meer aan de orde zijn.
't Moet lekker geweest zijn, want ik zag enkel lachende gezichten!










Daarna naar de haven... het was er weer broeierig druk. De foto's spreken voor zich.












Mijn computer heeft last van de warmte. Het muispad genereert ongevraagd key-codes... hoogst vervelend.

Nu ja, iedereen mag al eens last hebben van de warmte.

Walter.

Aqualand

Gisteren zijn we naar aqualand in Torremolinos geweest: een pretpark rond het thema 'water'. Als je van veel water, glijden, kopje onder gaan en een brandende zon houdt, dan is dit iets voor jou. Goed zonnebrandoliesmeren (en opnieuw smeren) is de boodschap. Zoals gewoonlijk zijn we ons fototoestel vergeten. Als je dus een indruk wil krijgen van hoe het eruitziet, dan moet je eens surfen naar:
http://www.aqualand.es/torremolinos/atracciones.php

Halverwege is Elien op iets scherp getrapt: gevolg snee in de voet. Na wat verzorging bij de eerste hulppost, en wat klagen bij de volgende attractie dat het toch wat pikt in het water, viel het al bij al nog mee.

Onze jongens zijn zelfs van de kamikaze (superhoge glijbaan) en van de boomerang geweest. Brrrr... papa krijgt al kippevel als hij eraan denkt. Nu is het dus voor eens en voor altijd bewezen: Michiel en Pieter zijn de bollebozen, papa is het mietje!

Toen we 's avonds rond 18u thuiskwamen ben ik als een blok in slaap gevallen op ons bed. Tegen 21u30 ben ik terug wakkergeworden. Gelukkig is dat in Spanje nog ruim op tijd voor het lekkere eten: shepherd's pie, klaargemaakt door tita. Heerlijk!

De volgende maal moeten we toch ons fototoestel eens meenemen.

Walter.

El Torcal

Vandaag zijn we naar El Torcal (een beetje ten zuiden van Antequerra) geweest. Een aanrader voor ieder die in de buurt van Andalucia komt.

Vorig jaar hebben we enkel de korte wandeling (45min.) kunnen doen omdat papa niet mee kon. Dit jaar gaan we voor de grote wandeling (2u). Twee uur wandelen lijkt niks, maar aangezien het over kleine rotsige paadjes is, ben je na twee uur (in de zengende hitte) wel bijna uitgeput.
Als je dus even wil kennis maken, neem dan de korte wandeling. Heb je klagerige kinderen, neem dan de korte. Is het snikheet, neem de korte.

Maar toch tegen beter weten in: de grote tocht.

De natuur is indrukwekkend. El Torcal is een kalkstenen gebied waar wind en water jarenlang hun werk hebben gedaan. De rotsformaties zijn indrukwekkend (je kan er zelfs vormen in herkennen) en ook de natuur is buitengewoon. Om de 30 soorten orchideeën te herkennen gaan we eens een specialist moeten meebrengen (Paul?). De distelbloemen zijn wel makkelijk te herkennen. Spijtiggenoeg waren de meeste dit jaar al verdord. Vorig jaar op de kleine toer waren er prachtige exemplaren bij: mooi paars en wel 1.5m hoog.

El Torcal blijft vreemd genoeg gespaard van de horde toeristen die je op zo'n mooie plek zou verwachten. Vermoedelijk is de inspanning van het wandelen te groot voor de modale toerist. Ik hoop dat het nog lang zo blijft.

De ware natuur van onze kinderen komt ook tot uiting op zo'n tocht: Michiel de rustige stapper die plots woedend kan worden op een rots omdat die hem pijn deed. Het grapje dat de naam 'rot's veel waarheid inhoud doet hem onmiddellijk weer lachen. Pieter, de leider die geen twee minuten zwijgt: kom langs hier, doe dit zo, "nog efkes, mannen". Elien die tegen haar zin mee de grote toer stapt, die af en toe klaagt, maar toch flink haar mannetje staat. Als beloning zie je ze hiernaast, moe maar voldaan. Maar: toch "deze weg doe ik nooit meer".

Als we de kinderen bij momenten stil krijgen, is de stilte indrukwekkend. Moesten de vliegen niet zoemen, je zou de zon horen schijnen. Af en toe een zacht briesje, een onverwacht welkom plekje schaduw: je ontdekt kleine dingen die de grote problemen weer wat beter in proportie brengen.

Totaal uitgeput bereiken we opnieuw het bezoekerscentrum.
We kopen wat fris drinken en zetten ons op de grond om even te bekomen van de uitputtende wandeling. Plots schrikt mama ons op met een gil: "er zit een beest in mijn decolleté!" Na een korte paniekaanval van "bloesjeschudden", keert de kalmte terug. Een beetje later zien we welk beest het was. Brrr... toch wel geen aantrekkelijk beest om in je bloes of t-shirt te hebben.

Na wat fris drinken is de moed terug op niveau om weer de auto in te kruipen om een Venta te zoeken. Hoewel vele zaken van de kaart niet voorradig waren, was het eten (te) overvloedig en lekker. Maar als de jamon Iberico, alle ensalada's en het aqua con gaz allemaal op zijn, dan is er toch iets mis met het aankoopbeleid. Volgende maal een andere zoeken.

Na het eten is het al 16u00. We besluiten om terug naar Tita's huisje te rijden om een frisse duik in het zwembad te nemen.

Het water was te warm om ons nog echt te kunnen afkoelen. Met de airco binnen lukt het iets beter.

Walter.

Sunday!

Vandaag startte de dag weer sterk bewolkt. Een welkome afwisseling voor hitte van de voorbije dagen. Zondag is op vakantie bij uitstek een dag om wat te luieren, wat we dan ook met heel veel inzet gedaan hebben.

Christian bewees bij het ontbijt een echte Engelsman te zijn: hij lacht zijn tanden bloot als hij 'bacon' krijgt! Papa Jonathan steeg bijna op van trots.

Daarna in het zwembad. Zoals jullie op de foto hieronder kunnen zien, was het aangenaam koel.

's Avond's zijn we gaan eten in een gezellige bar nabij hypopothamus beach. Het eten was zoals altijd Spaans-lekker. Alleen 'frieten bakken'... ze zullen het nooit leren... en misschien maar goed ook, anders zouden we nooit meer huiswaarts keren.
Ik laat jullie even meegenieten van het uitzicht vanuit 'Los Cano'.


Morgen gaan we naar El Torcal. Deze keer kan papa terug goed stappen (vorig jaar had ik een manke poot na mijn motorongeval), dus doen we de lange wandeling.

Walter.

Dure koekjes

Pieter heeft vanmorgen het slaaprecord van papa gebroken. De kids gaan laat slapen en slapen dan gelukkig 's morgens wat langer.
Michiel en Elien zijn dan maar brood gaan kopen en na een stevig ontbijt konden we weer een frisse duik nemen in het zwembad.


Ook Christian speelt graag mee aan het zwembad. In het zwembad laat hij tita niet los, maar op het droge speelt hij graag met onze kinderen en het koude water van de douche.


Pieter wacht al een paar dagen om samen met tita koekjes te bakken. Vanmiddag hebben ze de laatste ingrediënten gekocht en konden ze eraan beginnen. Ik zat even aan de computer en dacht dat er buiten iemand met wierook aan het spelen was. Toen kwam Pieter vertellen dat tita vergeten was dat er vanalles in de oven stond en ze had die al opgezet om warm te worden.

Wat hebben we hieruit geleerd? Een tupperwarepot voor de oven is niet bestand tegen 200 graden als hij helemaal onderaan staat. Dan smelt hij en ruikt hij naar wierook (ik vind dat wierook stinkt). De helft van tita haar pot hangt aan de onderste bakplaat, maar de koekjes waren lekker en Pieter wil er morgen nog bakken (ik weet niet of tita het nog wil).

Lieve.

In memoriam William Forster

Vandaag zijn we naar Gibraltar geweest. De Britse (t)rots in Spaanse regionen. In het midden van het stadje vind je er een kerkhof waar nog een paar slachtoffers van "The battle of Trafalgar" liggen. Zo ook William Forster, die op zijn 20ste het leven liet 'for his Majesty'.
Hij moet nog een overlevende fan hebben, of een excellente steenhouwer, want de tekst van zijn steen is nog verrassend goed te lezen.

Op onze weg naar 'the cable car' (en ook ter hoogte van het kerkhof) vallen de 'tour bus operators' je lastig met hun uitleg dat er meer dan één manier is om naar de top te gaan. De cable car ride omschrijven ze als een inferieure manier om dan 3 uur naar beneden te moeten wandelen. Over retour tickets zwijgen ze in alle talen.

Gibraltar is een langs de noordzijde propvol gebouwd schiereiland. De Spaanse bouwwoede lijkt overgewaaid. Elk jaar komen er buildings bij. Wie wil er in Gods naam op dit eiland in een piepklein appartementje wonen?

De rots zelf is toeristisch geëxploiteerd, maar al bij al valt het nog mee. De tourbussen zijn de grootste boosdoeners. Moesten zij er niet zijn, dan zou de wandeling naar beneden enkel verstoord worden door de politiesirenes die vanuit het stadje beneden de berg op loeien. Als je je best doet om de toeristische gekte te negeren, dan doet het windje dat langs de berg scheert je genieten van de warmte.

De rots zit vol met apen. Voor wie nog nooit de rots van Gibraltar heeft bezocht is er een gulden regel: geen pastieken zakken meenemen, geen voedingswaren aan de apen tonen: ze sleuren alles uit je handen. Ze herkennen zelfs een pak chips als een lekkernij. Als je niet oppast heb je een beet of een slag. No kidding!
Het uitzicht op de drukke zeehaven van Gibraltar en Algeciras is indrukwekkend. Helaas was het wat te warm, waardoor we Afrika niet konden zien.
Na een lekkere fish-'n-chips in een lokale pub keerden we moe maar voldaan terug huiswaarts.
Volgende maal gaan we mee onze duit in de toeristenfrenzy-zak doen en nemen we een tourbus om op de top de normale mensen te gaan ergeren...

Walter.

Uitslaapdag

Vandaag mochten we eens uitslapen. Papa heeft de wedstrijd gewonnen (11u!). Daarna hebben we ontbeten en zijn we onmiddellijk in het zwembad gedoken. De kids presteerden het zelfs om van 12u tot 15u in het zwembad te zitten. Logisch gevolg: Michiel verbrand op de schouders.

Deze avond zijn we weer naar de haven van Puerto Banus gewandeld. Christian heeft bijna de hele weg zelf gestapt.
Eens in Puerto Banus, hebben Christian, Hilde, Elien, Pieter, Michiel en Lieve eerst uitgebreid de markt afgedweild terwijl Walter op een bank de menigte gadesloeg. Best wel gezellig, tafereeltjes met verloren VISA-kaart, kindje dat op de duiven jaagt, kindje dat het bloed vanonder mama's nagels pest, verliefd koppeltje dat 10cm boven de grond zweeft, etc. Soms zouden we meer op een bankje moeten gaan zitten om naar onze wereld te kijken.

Na een dik uur waren de shoppers terug van de markt. Elien heeft een rokje gekregen en mama het verwijt dat ze 'een gierige pin' is, want de jongens kregen geen prullaria (vliegende schotels, helicopters, spinnende autootjes) die ze op de markt verkochten.

Daarna is Elien met Tita en Christian terug naar huis gestapt, terwijl de jongens hun oudjes op sleeptouw namen doorheen de haven. De haven was zoals altijd decadent: auto's die duurder zijn dan ons huis; boten die meer waard zijn dan we gedurende ons leven zullen verdienen. Hoewel... meer waard... het steekt onze jongens hun ogen nog uit, maar mama en papa zijn al lang blij dat ze met hun kids op reis kunnen. "Meer moet dat niet zijn." is een gouden motto. Ik hoop dat onze jongens dat op een dag ook inzien.

Op de terugweg waren de rollen van trekkers en volgers omgekeerd, want de jongens wilden niet naar huis (waar hun bed wachtte).

Elien, Pieter en Michiel komen me net een nachtzoen geven. Slaapwel!

Walter.