Fore!

Vandaag zijn we met Uncle Jonathan mee naar de golfschool geweest om eens te proeven van het balletjesmeppen. Als het criterium is: de bal raken en zo hard als je kan wegmeppen, dan deden we het niet zo slecht. Mama en papa haalden zelfs soms de 150 meter (met de juiste club weliswaar). Hiernaast zie je hoe mama en Elien al wat oefenden in de tuin. Mama heeft toen zelfs Elien geraakt met een (plastick nep-) golfbal... Je kon de rode plek zo op haar borst zien. Dat vond Elien niet zo leuk.

Daarna is Pieter nog mee met Uncle Jonathan op de echte golfbaan geweest (om zijn zak te dragen). Hij vond het indrukwekkend, maar de zak was wel te zwaar om te dragen. Een trolley zou handiger zijn. Daarna hebben ze samen nog iets gedronken in de bar van de golfclub.

Om jullie al te laten watertanden: morgen komen Juan en Rosie samen met hun kinderen voor ons paella maken. Pieter kijkt er al naar uit om weer hulpkok te mogen zijn.

Walter.

Marisco

Het moest er eens van komen: 's avonds naar de haven en het fototoestel niet vergeten...

Eerst zijn we gaan eten bij Colloseo (in de Calle Real in Nueva Andalucía): een aanrader voor wie graag Italiaans eet. Lekker eten, niet te duur. Recent is de zaak ook een paar huizen opgeschoven, zodat uitvallende elektriciteit en plaatsgebrek voortaan niet meer aan de orde zijn.
't Moet lekker geweest zijn, want ik zag enkel lachende gezichten!










Daarna naar de haven... het was er weer broeierig druk. De foto's spreken voor zich.












Mijn computer heeft last van de warmte. Het muispad genereert ongevraagd key-codes... hoogst vervelend.

Nu ja, iedereen mag al eens last hebben van de warmte.

Walter.

Aqualand

Gisteren zijn we naar aqualand in Torremolinos geweest: een pretpark rond het thema 'water'. Als je van veel water, glijden, kopje onder gaan en een brandende zon houdt, dan is dit iets voor jou. Goed zonnebrandoliesmeren (en opnieuw smeren) is de boodschap. Zoals gewoonlijk zijn we ons fototoestel vergeten. Als je dus een indruk wil krijgen van hoe het eruitziet, dan moet je eens surfen naar:
http://www.aqualand.es/torremolinos/atracciones.php

Halverwege is Elien op iets scherp getrapt: gevolg snee in de voet. Na wat verzorging bij de eerste hulppost, en wat klagen bij de volgende attractie dat het toch wat pikt in het water, viel het al bij al nog mee.

Onze jongens zijn zelfs van de kamikaze (superhoge glijbaan) en van de boomerang geweest. Brrrr... papa krijgt al kippevel als hij eraan denkt. Nu is het dus voor eens en voor altijd bewezen: Michiel en Pieter zijn de bollebozen, papa is het mietje!

Toen we 's avonds rond 18u thuiskwamen ben ik als een blok in slaap gevallen op ons bed. Tegen 21u30 ben ik terug wakkergeworden. Gelukkig is dat in Spanje nog ruim op tijd voor het lekkere eten: shepherd's pie, klaargemaakt door tita. Heerlijk!

De volgende maal moeten we toch ons fototoestel eens meenemen.

Walter.

El Torcal

Vandaag zijn we naar El Torcal (een beetje ten zuiden van Antequerra) geweest. Een aanrader voor ieder die in de buurt van Andalucia komt.

Vorig jaar hebben we enkel de korte wandeling (45min.) kunnen doen omdat papa niet mee kon. Dit jaar gaan we voor de grote wandeling (2u). Twee uur wandelen lijkt niks, maar aangezien het over kleine rotsige paadjes is, ben je na twee uur (in de zengende hitte) wel bijna uitgeput.
Als je dus even wil kennis maken, neem dan de korte wandeling. Heb je klagerige kinderen, neem dan de korte. Is het snikheet, neem de korte.

Maar toch tegen beter weten in: de grote tocht.

De natuur is indrukwekkend. El Torcal is een kalkstenen gebied waar wind en water jarenlang hun werk hebben gedaan. De rotsformaties zijn indrukwekkend (je kan er zelfs vormen in herkennen) en ook de natuur is buitengewoon. Om de 30 soorten orchideeën te herkennen gaan we eens een specialist moeten meebrengen (Paul?). De distelbloemen zijn wel makkelijk te herkennen. Spijtiggenoeg waren de meeste dit jaar al verdord. Vorig jaar op de kleine toer waren er prachtige exemplaren bij: mooi paars en wel 1.5m hoog.

El Torcal blijft vreemd genoeg gespaard van de horde toeristen die je op zo'n mooie plek zou verwachten. Vermoedelijk is de inspanning van het wandelen te groot voor de modale toerist. Ik hoop dat het nog lang zo blijft.

De ware natuur van onze kinderen komt ook tot uiting op zo'n tocht: Michiel de rustige stapper die plots woedend kan worden op een rots omdat die hem pijn deed. Het grapje dat de naam 'rot's veel waarheid inhoud doet hem onmiddellijk weer lachen. Pieter, de leider die geen twee minuten zwijgt: kom langs hier, doe dit zo, "nog efkes, mannen". Elien die tegen haar zin mee de grote toer stapt, die af en toe klaagt, maar toch flink haar mannetje staat. Als beloning zie je ze hiernaast, moe maar voldaan. Maar: toch "deze weg doe ik nooit meer".

Als we de kinderen bij momenten stil krijgen, is de stilte indrukwekkend. Moesten de vliegen niet zoemen, je zou de zon horen schijnen. Af en toe een zacht briesje, een onverwacht welkom plekje schaduw: je ontdekt kleine dingen die de grote problemen weer wat beter in proportie brengen.

Totaal uitgeput bereiken we opnieuw het bezoekerscentrum.
We kopen wat fris drinken en zetten ons op de grond om even te bekomen van de uitputtende wandeling. Plots schrikt mama ons op met een gil: "er zit een beest in mijn decolleté!" Na een korte paniekaanval van "bloesjeschudden", keert de kalmte terug. Een beetje later zien we welk beest het was. Brrr... toch wel geen aantrekkelijk beest om in je bloes of t-shirt te hebben.

Na wat fris drinken is de moed terug op niveau om weer de auto in te kruipen om een Venta te zoeken. Hoewel vele zaken van de kaart niet voorradig waren, was het eten (te) overvloedig en lekker. Maar als de jamon Iberico, alle ensalada's en het aqua con gaz allemaal op zijn, dan is er toch iets mis met het aankoopbeleid. Volgende maal een andere zoeken.

Na het eten is het al 16u00. We besluiten om terug naar Tita's huisje te rijden om een frisse duik in het zwembad te nemen.

Het water was te warm om ons nog echt te kunnen afkoelen. Met de airco binnen lukt het iets beter.

Walter.

Sunday!

Vandaag startte de dag weer sterk bewolkt. Een welkome afwisseling voor hitte van de voorbije dagen. Zondag is op vakantie bij uitstek een dag om wat te luieren, wat we dan ook met heel veel inzet gedaan hebben.

Christian bewees bij het ontbijt een echte Engelsman te zijn: hij lacht zijn tanden bloot als hij 'bacon' krijgt! Papa Jonathan steeg bijna op van trots.

Daarna in het zwembad. Zoals jullie op de foto hieronder kunnen zien, was het aangenaam koel.

's Avond's zijn we gaan eten in een gezellige bar nabij hypopothamus beach. Het eten was zoals altijd Spaans-lekker. Alleen 'frieten bakken'... ze zullen het nooit leren... en misschien maar goed ook, anders zouden we nooit meer huiswaarts keren.
Ik laat jullie even meegenieten van het uitzicht vanuit 'Los Cano'.


Morgen gaan we naar El Torcal. Deze keer kan papa terug goed stappen (vorig jaar had ik een manke poot na mijn motorongeval), dus doen we de lange wandeling.

Walter.

Dure koekjes

Pieter heeft vanmorgen het slaaprecord van papa gebroken. De kids gaan laat slapen en slapen dan gelukkig 's morgens wat langer.
Michiel en Elien zijn dan maar brood gaan kopen en na een stevig ontbijt konden we weer een frisse duik nemen in het zwembad.


Ook Christian speelt graag mee aan het zwembad. In het zwembad laat hij tita niet los, maar op het droge speelt hij graag met onze kinderen en het koude water van de douche.


Pieter wacht al een paar dagen om samen met tita koekjes te bakken. Vanmiddag hebben ze de laatste ingrediënten gekocht en konden ze eraan beginnen. Ik zat even aan de computer en dacht dat er buiten iemand met wierook aan het spelen was. Toen kwam Pieter vertellen dat tita vergeten was dat er vanalles in de oven stond en ze had die al opgezet om warm te worden.

Wat hebben we hieruit geleerd? Een tupperwarepot voor de oven is niet bestand tegen 200 graden als hij helemaal onderaan staat. Dan smelt hij en ruikt hij naar wierook (ik vind dat wierook stinkt). De helft van tita haar pot hangt aan de onderste bakplaat, maar de koekjes waren lekker en Pieter wil er morgen nog bakken (ik weet niet of tita het nog wil).

Lieve.

In memoriam William Forster

Vandaag zijn we naar Gibraltar geweest. De Britse (t)rots in Spaanse regionen. In het midden van het stadje vind je er een kerkhof waar nog een paar slachtoffers van "The battle of Trafalgar" liggen. Zo ook William Forster, die op zijn 20ste het leven liet 'for his Majesty'.
Hij moet nog een overlevende fan hebben, of een excellente steenhouwer, want de tekst van zijn steen is nog verrassend goed te lezen.

Op onze weg naar 'the cable car' (en ook ter hoogte van het kerkhof) vallen de 'tour bus operators' je lastig met hun uitleg dat er meer dan één manier is om naar de top te gaan. De cable car ride omschrijven ze als een inferieure manier om dan 3 uur naar beneden te moeten wandelen. Over retour tickets zwijgen ze in alle talen.

Gibraltar is een langs de noordzijde propvol gebouwd schiereiland. De Spaanse bouwwoede lijkt overgewaaid. Elk jaar komen er buildings bij. Wie wil er in Gods naam op dit eiland in een piepklein appartementje wonen?

De rots zelf is toeristisch geëxploiteerd, maar al bij al valt het nog mee. De tourbussen zijn de grootste boosdoeners. Moesten zij er niet zijn, dan zou de wandeling naar beneden enkel verstoord worden door de politiesirenes die vanuit het stadje beneden de berg op loeien. Als je je best doet om de toeristische gekte te negeren, dan doet het windje dat langs de berg scheert je genieten van de warmte.

De rots zit vol met apen. Voor wie nog nooit de rots van Gibraltar heeft bezocht is er een gulden regel: geen pastieken zakken meenemen, geen voedingswaren aan de apen tonen: ze sleuren alles uit je handen. Ze herkennen zelfs een pak chips als een lekkernij. Als je niet oppast heb je een beet of een slag. No kidding!
Het uitzicht op de drukke zeehaven van Gibraltar en Algeciras is indrukwekkend. Helaas was het wat te warm, waardoor we Afrika niet konden zien.
Na een lekkere fish-'n-chips in een lokale pub keerden we moe maar voldaan terug huiswaarts.
Volgende maal gaan we mee onze duit in de toeristenfrenzy-zak doen en nemen we een tourbus om op de top de normale mensen te gaan ergeren...

Walter.

Uitslaapdag

Vandaag mochten we eens uitslapen. Papa heeft de wedstrijd gewonnen (11u!). Daarna hebben we ontbeten en zijn we onmiddellijk in het zwembad gedoken. De kids presteerden het zelfs om van 12u tot 15u in het zwembad te zitten. Logisch gevolg: Michiel verbrand op de schouders.

Deze avond zijn we weer naar de haven van Puerto Banus gewandeld. Christian heeft bijna de hele weg zelf gestapt.
Eens in Puerto Banus, hebben Christian, Hilde, Elien, Pieter, Michiel en Lieve eerst uitgebreid de markt afgedweild terwijl Walter op een bank de menigte gadesloeg. Best wel gezellig, tafereeltjes met verloren VISA-kaart, kindje dat op de duiven jaagt, kindje dat het bloed vanonder mama's nagels pest, verliefd koppeltje dat 10cm boven de grond zweeft, etc. Soms zouden we meer op een bankje moeten gaan zitten om naar onze wereld te kijken.

Na een dik uur waren de shoppers terug van de markt. Elien heeft een rokje gekregen en mama het verwijt dat ze 'een gierige pin' is, want de jongens kregen geen prullaria (vliegende schotels, helicopters, spinnende autootjes) die ze op de markt verkochten.

Daarna is Elien met Tita en Christian terug naar huis gestapt, terwijl de jongens hun oudjes op sleeptouw namen doorheen de haven. De haven was zoals altijd decadent: auto's die duurder zijn dan ons huis; boten die meer waard zijn dan we gedurende ons leven zullen verdienen. Hoewel... meer waard... het steekt onze jongens hun ogen nog uit, maar mama en papa zijn al lang blij dat ze met hun kids op reis kunnen. "Meer moet dat niet zijn." is een gouden motto. Ik hoop dat onze jongens dat op een dag ook inzien.

Op de terugweg waren de rollen van trekkers en volgers omgekeerd, want de jongens wilden niet naar huis (waar hun bed wachtte).

Elien, Pieter en Michiel komen me net een nachtzoen geven. Slaapwel!

Walter.

Ronda - Setenil

Vandaag zijn we naar Ronda gereden - dat was voor ons meer dan 10 jaar geleden (samen met Oma en Michiel nog als baby) - en daarna verder door naar Setenil. Het was een dag van vele emoties: gaande van een lichte misselijkheid voor de kindjes in de bochtige weg van San Pedro naar Ronda ("die weg doe ik nooit meer", dixit Pieter), over frustratie over een inferieure reisgids (Capitool, toch maar terug een groene Michelin kopen), een koppige GPS, hartkloppingen voor mama toen papa in Setenil de spiegels moest inklappen om door de smalle straatjes te geraken, tot een lichte pijnlijke huid omwille van een teveel aan zon...

Nu ja, we hebben ook hele mooie dingen gezien. Getuige hiervan de korte fotocollectie hieronder.












































Op de terugweg kozen we een minder bochtige weg, maar wel meer dan dubbel zolang rijden. Al bij al bleek dat toch nog de betere keuze voor de kindjes. Pieter zat ditmaal vanvoor in de wagen. Het moet zijn dat die passagiersstoel een vreemde invloed op de 'bezitter' ervan uitoefent. Pieter zei meermaals: "een beetje stiller daar vanachter!"

We waren tegen 18u weer in Puerto Banus. Zo'n zwembad in je tuin is toch handig, vooral om een oververhitte chauffeur te laten afkoelen. Dobber, dobber.

Walter.

Maandag, marktdag

Ik zal me er dan ook eens aan zetten.
Vanmorgen met tita de markt van Marbella leeggekocht. 't Is toch weer eens iets anders dan de markt van Mortsel. Je hoort er alle talen door elkaar en je wil in de helft van de kramen eens kijken of iets kopen. Ik had een nieuwe zwemzak nodig, dus die heb ik dan ook gekocht.

Ik heb eveneens mijn dochter blijgemaakt met een buikdanseresrokje en een gewoon rokje, de jongens moesten tevreden zijn met een zwemshort. Walter was gewoon al tevreden dat hij niet mee moest en dat hij mocht gaan zwemmen.

Onderweg naar huis werd ik verrast door een telefoontje van Thomas. Ik denk dat die graag hier bij ons zou willen zijn. Maar pech voor iedereen die dit leest, want jullie zitten thuis en wij zitten in het zalige Spanje.

Zo, nu ga ik Michiel en Elien nog even naar de winkel sturen, want Elien heeft alle druifjes opgegeten en dan kan Christian de zeeleeuw niet meer voederen.

Tot binnenkort,

Lieve.

De zevende dag rustte God

Vandaag was een rustige dag. 's Ochtends hebben we in het zwembad gezwommen.
Toen Tita druifjes liet aanrukken, vond Christian zijn roeping als zeeleeuwenverzorger. Hij ging de druifjes van alle omstaanders pikken om ze dan aan zeeleeuw Walter te voederen. Zelfs twee tegelijk!
Ook 's avonds vormden zeeleeuw Walter en verzorger Christian weer een onafscheidelijk paar.


Na de middag zijn we naar de Corte Inglès geweest om badpakken en zwembroeken te kopen. Pieter en Elien zijn de gelukkige eigenaar van een nieuw zwempak. Mama vond niets dat haar beviel.

In de Corte Inglès hebben we ook ineens besloten om 's avonds koude rommel te eten. Salmon ahumado, gambas, bocquerones, ... wat moet er nog meer zijn. De gambas worden zoals elk jaar op voorhand gepeld. Het slachtoffer van dienst - ook elk jaar dezelfde - vindt u links op de foto. Dat er na de maaltijd nog 4 gambas overbleven is pijnlijk, maar tegelijk ook een lekker dessertje voor de peller.

Walter.